Światowy Dzień Chorych na Osteoporozę
Data publikacji: 27.06.2016r.drukujdrukuj

Kategoria: Informacje ogólne

Światowy Dzień Chorych na Osteoporozę

Osteoporoza to obecnie jedno z najczęstszych schorzeń współczesnego społeczeństwa. W Polsce odsetek osób cierpiących na osteoporozę cały czas rośnie. Obecnie jest nią zagrożonych 40% kobiet i 13% mężczyzn po 50. roku życia. Choć chorują na tę dolegliwość osoby starsze, jej profilaktyka powinna się zaczynać od najmłodszych lat.

24 czerwca obchodziliśmy Światowy  Dzień Walki z Osteoporozą. Warto przy tej okazji zastanowić się i zwrócić większą uwagę na możliwe konsekwencje zdrowotne tej podstępnej choroby i jej zapobieganie.

Osteoporoza dotyka 10% ludzi na świecie i jest zaliczana do chorób cywilizacyjnych. W Polsce cierpi na nią aż 9 milionów osób, w tym jedna trzecia kobiet po menopauzie. Każdego roku z powodu osteoporozy dochodzi do 14 tysięcy złamań kości. Niestety, to właśnie złamania są często pierwszym objawem choroby.

Nazwa osteoporoza pochodzi od greckiego słowa osteon – kość i łacińskiego porus – dziura, wyrwa, ubytek. Dawniej w nomenklaturze medycznej określano ją również jako rzeszotowienie kości. Termin ten oddaje istotę choroby, która polega na stopniowym zmniejszaniu się masy tkanki kostnej i, w konsekwencji – do znacznego osłabienia szkieletu. Osteoporoza nazywana jest „cichym złodziejem kości”, ponieważ w większości przypadków przez wiele lat przebiega bezobjawowo. Gdy ubytek masy kostnej jest znaczny, może dochodzić do złamań i pęknięć kości (tzw. złamania osteoporotyczne), które następują w wyniku niegroźnego z pozoru urazu, podczas wykonywania zwykłych prac domowych, a nawet samoistnie. Najbardziej narażone na złamania są kości nadgarstka i kręgów, a także szyjka kości udowej. Złamanie w tym miejscu to najpoważniejszy skutek osteoporozy, a jego ryzyko w przypadku zaawansowanych zmian w tkance kostnej jest większe niż rozwoju raka piersi i macicy łącznie.

Czynniki ryzyka

Lekarze wyróżniają dwie postacie osteoporozy – pierwotną i wtórną. W przypadku tej pierwszej podstawowym czynnikiem ryzyka jest wiek: choroba rozwija się przede wszystkim u osób po 65. roku życia. Dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn, z tym że u panów objawy pojawiają się później. Ma to związek z gospodarką hormonalną. Menopauza u kobiet następuje szybciej niż andropauza u mężczyzn, a spadek poziomu hormonów płciowych (u kobiet estradiolu i progesteronu, a u mężczyzn – testosteronu) ma ogromne znaczenie dla rozwoju choroby. Dlatego u pań, u których menopauza (naturalna lub wywołana np. leczeniem onkologicznym) nastąpiła wcześnie, przed 45. rokiem życia, prawdopodobieństwo rozwoju choroby jest bardzo wysokie. Bardziej podatne na osteoporozę są osoby szczupłe, o drobnych kościach, a skłonności do niej w dużym stopniu dziedziczymy, podobnie jak i budowę ciała. Geny to jednak nie wszystko. Na rozwój osteoporozy ogromny wpływ ma dieta. Jeśli przez wiele lat nie dostarczałyśmy organizmowi odpowiednich ilości wapnia (winne mogą być np. ciągłe diety odchudzające czy zaburzenia odżywiania), ryzyko zachorowania znacznie wzrasta. Zwiększają je także długo stosowane leki – np. preparaty steroidowe podawane w terapii astmy czy leki przeciwpadaczkowe. Osteoporoza może być również konsekwencją innych chorób – zaburzeń hormonalnych, w tym nadczynności tarczycy czy chorób metabolicznych, takich jak cukrzyca. W takim przypadku mówimy o osteoporozie wtórnej, a wiek pacjenta nie ma większego znaczenia.

Pierwsze objawy

Niestety, w wielu przypadkach początkowe objawy osteoporozy to samoczynne lub spowodowane niegroźnym z pozoru urazem złamania kości. U części pacjentów można jednak zaobserwować „sygnały ostrzegawcze”. To przede wszystkim bóle stawów i kości, szczególnie w okolicy obręczy biodrowej, które często zrzucamy na karb „starości” czy zmian zwyrodnieniowych. Charakterystyczne dla osteoporozy jest również obniżenie wzrostu spowodowane zmniejszeniem się trzonów kręgów kręgosłupa czy, szczególnie u kobiet – tzw. wdowi garb, czyli wygięcie kręgosłupa w odcinku piersiowym. Każdy z tych objawów powinien skłonić nas do wizyty u lekarza.

Jak zapobiec chorobie?

Podstawą profilaktyki w przypadku osteoporozy jest odpowiednia dieta. Każdego dnia powinniśmy dostarczać organizmowi ok. 1300 mg wapnia (wartość dla pań po menopauzie). Bardzo istotny jest także ruch, który sprzyja budowie nowej tkanki kostnej, a jednocześnie wpływa na prawidłowy metabolizm wapnia w organizmie. Oczywiście, nie chodzi o sporty wyczynowe, ale o codzienny, niezbyt forsowny wysiłek fizyczny – marsze, jazdę na rowerze, piesze wycieczki czy rekreacyjne pływanie. Warto przy tym pamiętać, że intensywne treningi czy wymagające ogromnego wysiłku dyscypliny sportowe mogą przynieść skutek odwrotny i zwiększyć ryzyko osteoporozy.

Ruch i dieta to jednak nie wszystko. Aby zminimalizować ryzyko osteoporozy, trzeba pożegnać się z używkami – papierosy, kawa i alkohol, a także napoje energetyzujące niekorzystnie wpływają na gospodarkę wapniową organizmu. Panie, które ukończyły 60 lat powinny również profilaktycznie wykonać badanie gęstości kości, tzw. badanie densynometryczne. To prosta i nieinwazyjna procedura, która pozwala ocenić stan gęstości tkanki kostnej, a w przypadku jej obniżenia – szybko wdrożyć odpowiednie leczenie.

Wapń kontra osteoporoza

Niedostateczna podaż wapnia w codziennym jadłospisie może przyczynić się do rozwoju osteoporozy. Dlaczego pierwiastek ten jest tak ważny? Gdzie go znaleźć? Co zrobić, by organizm lepiej przyswajał go z pożywienia?

Aby zrozumieć znaczenie diety w profilaktyce osteoporozy, warto zdać sobie sprawę z tego, że szkielet człowieka zmienia się przez całe życie – tkanka kostna jest na bieżąco przebudowywana – jej stare struktury są zastępowane nowymi. Rolę kościotwórczą pełnią komórki zwane osteoblastami, natomiast za rozpuszczanie i resorpcję kości odpowiadają osteoklasty. Już w okolicy trzydziestych urodzin działalność osteoklastów jest bardziej skuteczna niż osteoblastów, w wyniku czego tkanki kostnej niepostrzeżenie nam „ubywa”. Choć jest to proces fizjologiczny, nie jesteśmy wobec niego bezradni. Odpowiednia dieta i ruch sprawią, że pomimo naturalnych mechanizmów starzenia się organizmu będziemy długo cieszyć się mocnymi kośćmi. Od czego warto zacząć? Oczywiście od wapnia, który jest podstawowym budulcem naszych kości. 

Po co nam wapń?

W organizmie dorosłej kobiety znajduje się około kilograma wapnia. 99% to fosforan wapnia, zmagazynowany w kościach i zębach. Tylko 1% tego pierwiastka znajduje się poza tkanką kostną – w płynach ustrojowych. Wapń spoza kości jest potrzebny do wielu ważnych procesów zachodzących w organizmie: reguluje krzepliwość krwi, ma znaczenie dla prawidłowej pracy serca, mięśni i nerwów. Pomaga przeciwdziałać zwyrodnieniom tkanek, w tym także procesom nowotworowym. Jeśli jest go za mało, pojawiają się skurcze mięśni, uczucie mrowienia w dłoniach i stopach, drętwienie kończyn, a także spowolnienie tętna. Duży brak wapnia manifestuje się niekiedy samoczynnymi złamaniami, a także zaburzeniami ze strony psychiki – lękiem, kłopotami ze snem, pogorszeniem nastroju i depresją. Dorosła kobieta przed menopauzą, o ile nie pracuje fizycznie, potrzebuje każdego dnia ok. 900 mg wapnia. Warto jednak pamiętać, że im jesteśmy starsze, tym gorzej organizm radzi sobie z przyswajaniem tego pierwiastka z diety. Z tego względu panie, które skończyły 60 lat, powinny dostarczać go w ilościach przekraczających normy dla osób młodszych.

Wapń najlepiej działa w duecie

Aby wapń był w organizmie prawidłowo wykorzystywany, potrzebna jest witamina D. W dużej części organizm wytwarza ją sam, za sprawą promieniowania ultrafioletowego. Ten mechanizm działa jednak tylko wtedy, gdy promienie słoneczne padają pod odpowiednim kątem, co w Polsce ma miejsce od marca do października. Warto więc pomyśleć o uzupełnieniu diety preparatami z wapniem i witaminą D (Osteovit D3 Forte).

Dla kogo zalecany jest Osteovit D3 Forte?

Osteovit D3 Forte polecamy:

  • kobietom w okresie okołomenopauzalnym. Wapń i witamina D pomagają zmniejszyć utratę minerałów kostnych u kobiet w wieku 50 lat i starszym w okresie pomenopauzalnym
  • wspomagająco osobom do utrzymania zdrowych kości
  • osobom obojga płci w wieku 60 lat i starszym ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na witaminę D
  • osobom długotrwale unieruchomionym
  • w celu uzupełnienia niedoborów witaminy D3 i wapnia w organizmie.

Oświadczenia zdrowotne na www.asa.eu/produkty/suplementy-diety/osteovit-d3-forte


Nasze marki: